U Beogradu je 1986. godine prvi put predstavljena satelitska antena poznata kao “leteći tanjir”. Ova antena, koja nije imala nikakve veze sa vanzemaljcima, postala je simbol prestiža.
U to vreme, televizijski programi su se mogli pratiti putem običnih antena koje su krasile krovove beogradskih zgrada. Tokom 1960-ih i 1970-ih, većina domaćinstava imala je televizor i mogla je da prati samo dva državna kanala. Međutim, pojavom satelitskih antena, mogućnosti su se značajno proširile.
Uvod u novu tehnologiju
U beogradskom hotelu Interkontinental 1986. godine, gosti su imali priliku da uživaju u stranim kanalima zahvaljujući satelitskoj anteni prečnika 4,5 metara, koja je težila 850 kilograma. Za njenu instalaciju bio je angažovan helikopter, što je dodatno naglašavalo luksuz koji je ova antena pružala.
Osim što je omogućavala gledanje kanala poput Sky, Music Box, TV5 i RAI1, ova antena imala je i grejače koji su sprečavali sakupljanje snega i leda, čime se obezbeđivala kvalitetna slika.
Razvoj satelitske televizije
Kako je vreme prolazilo, satelitska tehnologija postajala je sve dostupnija, a antene za kućnu upotrebu lako su se montirale na krovove ili terase. Na kraju 1980-ih, digitalizacija je omogućila da slika iz svemira stigne do domaćinstava širom Evrope.
Prvi TV satelit lansiran je 1962. godine, a do 1991. godine beogradska televizija RTB počela je da emituje satelitski program, čime je dodatno doprinela popularnosti ove tehnologije.
Prelazak na nove tehnologije
Na početku 21. veka, kablovske televizije su postale dominantne, nudeći više usluga poput brzog interneta i telefonije. U današnje vreme, satelitske antene polako se povlače pred najnovijim tehnologijama mobilne telefonije, poput 5G mreže.
Ova transformacija televizijske industrije odražava širi trend napredovanja tehnologije i promena u načinu na koji građani Beograda pristupaju medijima.
