Ubistvo Gorana Mijatovića Mite, tadašnjeg predsednika FK Bežanija, ostalo je jedno od najpoznatijih nerešenih zločina povezanih sa beogradskim podzemljem. Mijatović je stradao 1. oktobra 2006. godine u eksploziji bombe postavljene pod automobil u Ulici Marka Čelebonovića na Novom Beogradu.
Do detonacije je došlo u trenutku kada je njegov telohranitelj i vozač Slavko Novković stavio ključ u bravu automobila. Pored Mijatovićeve „škode“ bio je parkiran ukradeni „audi 80“, a eksplozija je bila toliko snažna da je oba vozila uništila. Novković je poginuo na mestu, dok je Mijatović teško ranjen i preminuo je na putu do bolnice.
U tom napadu, prema navodima iz tadašnjih izveštaja, napadači su pokušali i da pucaju na drugog telohranitelja, ali ga nisu pogodili. Naknadno je utvrđeno i da je „audi“ korišćen u atentatu bio ukraden i opremljen lažnim registarskim tablicama.
Od sportskog radnika do jednog od ljudi iz senke
Mijatović je u javnosti bio poznat kao predsednik beogradskog kluba Bežanija, koji je za kratko vreme podigao do ozbiljnog takmičarskog nivoa. Istovremeno, mediji su ga godinama povezivali i sa takozvanim bežanijskim klanom, grupom koja je u to vreme važila za jednu od uticajnijih kriminalnih ekipa u Beogradu.
Njegovo ime se u javnosti prvi put šire pominjalo krajem devedesetih, tokom policijske akcije zbog paketa sa kokainom iz Hondurasa. Kasnije je preuzimao vodeću ulogu u grupi nakon smrti Petra Miloševića, a u vreme prethodnih obračuna oko kluba i kriminalnog miljea, Bežanija je bila jedna od tačaka oko kojih su se lomili odnosi među tadašnjim podzemljem.
Pre atentata 2006. godine, Mijatović je već preživeo pucnjavu 2000. na Novom Beogradu, kada je ranjen dok je putovao ka stadionu FK Bežanija. Kasnije je više puta hapšen, među ostalim i tokom akcije „Sablja“, kao i zbog slučaja u kojem je, prema sudskoj odluci, postupao u nužnoj odbrani.
Ubistva ljudi iz fudbala u Beogradu
Ovaj slučaj se često pominje u nizu ubistava ljudi koji su bili vezani za beogradski i srpski fudbal. U tom nizu našla su se i ubistva Miše Nikšića, Jusufa Bulića, Željka Ražnatovića Arkana, Radoslava Trlajića Bate Trlaje, Branislava Trojanovića i Branka Bulatovića.
U članku se navodi da su istražitelji i stručnjaci za eksplozive smatrali da je napad bio pažljivo pripreman, jer su napadači morali da znaju kretanje žrtve, navike obezbeđenja i okolnosti pod kojima je koristio vozilo. Iako su pojedini detalji o ubistvu godinama kružili kroz medijske i kriminalističke zapise, nalogodavci i izvršioci nisu zvanično razjašnjeni.
Za građane Beograda ovakvi slučajevi i danas ostaju podsetnik na vreme kada su obračuni kriminalnih grupa često završavali na ulicama grada, u naseljima kroz koja svakodnevno prolaze hiljade ljudi. Hapšenja u Beogradu zbog razbojništva i slični slučajevi pokazuju koliko je važno da se javnost o ovim temama informiše precizno i bez nagađanja.
