Novi Beograd, poznat po svojim modernim soliterima i širokim bulevarima, ima bogatu istoriju koja seže u period pre zvaničnog osnivanja 1948. godine. Ovaj deo grada je zapravo bio naseljen mnogo ranije, a njegova priča počinje s izgradnjom Mosta kralja Aleksandra 1934. godine.
U to vreme, stanari Beograda su se okupili oko ideje da zauzmu deo močvarnog zemljišta uz Savu, što je podsećalo na naseljavanje divljeg zapada. Bez obzira na zabrane vlasti, stanovnici su počeli da grade kuće, a među njima je bio i Laza Hajduković, prvak Beograda u plivanju, koji je prvi podigao kuću u tom naselju.
Ubrzo zatim, pridružio mu se humorista Brana Dimitrijević Brandim, koji je, iako bez građevinskog znanja, sam sagradio svoju kuću. Do 1936. godine, Novi Beograd je imao oko 1.000 stanovnika koji su živeli u različitim tipovima kuća, od skromnih do onih koje su podsećale na vile.
Život u tom naselju bio je karakterističan po zajedništvu i organizaciji, a osnovali su čak i „Udruženje Novog Beograda za ulepšavanje leve obale Save“, predvođeno Jankom Spasojevićem. Ova zajednica se okupljala oko proslava, uključujući krsnu slavu Svetih apostola Petra i Pavla, što je dodatno učvrstilo njihov identitet.
Prvi stanovnici su se suočavali s brojnim izazovima, kao što su nedostatak osnovnih komunalnih usluga, ali su imali svoju slavu i duh zajedništva. Naselje se širilo sve do izbijanja Drugog svetskog rata, kada su mnoge kuće uništene, a život se drastično promenio.
Danas, Novi Beograd se razvija kao moderna gradska četvrt, ali se sećanje na njegove prve stanovnike i njihovu hrabrost da izgrade novi život u močvari i dalje čuva kao deo bogate istorije Beograda.
